Gusto ko ng tumakbo palayo sayo.

Unti-unti nangingibabaw na ang takot sa puso ko.

Nahuhulog na ko at hindi ko na alam kung paano ppigilan.

Nung una sinubukan ko na iwasan. Wag pansinin.

Umaasa na isang umaga pag gising ko wala na.

Balik na sa normal ang mundo ko.

Pero mali.

Lalo lang siyang tumindi.

Hindi pag-ibig na nakuha ng biglaan.

Pag-ibig na pinagtibay ng mga araw na kasama ka.

Hindi ako mahirap basahin.

Kung titignan mo lang ang mga mata ko makikita mo ang sarili mo.

Ikaw ang hinahanap ko sa umaga pag dating ko.

Hinahanap ko ang boses mo sa tuwing may mga naguusap.

Ikaw ang nasa isip ko kahit masaya ang mga tao sa paligid ko.

Ikaw.

Bakit laging ikaw?

Dinaya mo ang puso ko.

Sinabi mo noon na hindi ka hadlang.

Umasa ko na hindi ako mahuhulog.

Pero mali.

Pinaramdam mo sakin na wala mang kabuluhan ang kabaliwan ko, kaya mo pa din sakyan.

Nabahag ang buntot ko noong araw na nagsalubong ang kilay mo at umalingawngaw ang katahimikan.

Naramdaman ko noong oras na iyon kung gaano ka kahalaga.

Na hindi kita kayang tiisin dahil ayokong lumipas ang mga araw na wala ka.

Tinuruan mo ‘kong mahalin ka.

Hindi ko sinasadya.

Marupok ako tulad ng kahoy na laging nababasa ng ulan.

Inalis mo ang maskara na nagtatago sa tunay na ako.

Mahal ko ang sarili ko pero mas nagawa kong mahalin ito dahil sayo.

Pero mali.

Ipinaramdam mo lang sa akin ang lahat ng ito.

Hindi mo sinabi.

Hindi galing sa bibig mo.

Ngayon, naghihinagpis ang puso ko dahil sa unti-unting paglayo mo.

Sana ituro mo din sakin kung paano ka maalis sa sistema ko.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s