When you’re a single alpha woman in millennial era.

When you’re a single alpha woman in millennial era.

“You’re a high-maintenance  girl”, “You have an attitude problem”, and so on and so forth. I am used to hearing those words from people who didn’t make time to get to know me. They’re talking as if they knew me for so long when in fact they didn’t know me at all. I’ve been enjoying my single life for almost four years now. Men who tried to flirt with me often tells me that “Oh, you’re pretty enough to not have a boyfriend” and I was like “which book stated that Pretty women should have a partner?”. I have my reasons why i choose to be single.

I am 24, I have a life and a lot of opportunities right in front of me. I have a career that I need to stabilize. I have bills and obligations that I needed to address first. But these are not the reasons why I choose to be part of #teamsingle. I am single because I am waiting for the right man, Oh C’mon that’s too classy. I am an alpha woman from a millennial era I won’t wait for my Prince Charming to come along. I am single because I am still looking for someone who is man enough to handle my big personality. I don’t need a Prince Charming who only knows how to smile sweetly, who only makes me alive when he kisses me and who will fall for me in one glimpse. I am not a Princess for pete’s sake. I am a Queen because I rule my own world, my own life. What I am waiting for is not a Prince but a King. Someone who can conquer my world not to destroy it but who will share his entire kingdom with me. Some men thinks that women fall for someone who can protect them, who will shield them in every harm that comes their way but not for me. I want someone who will let me protect myself and who will allow me to fight my own battles while he is at my side. Who will encourage me to bring out the dragon sleeping within me. I want someone who will let me fly. Someone who is not afraid to let me soar above the sky. Who will let me laugh at my hearts content. Who will let me write poetry and recites it to him. And someone who will let me rest my soul at his chest when everything is alright.

These are some of the reasons why I am still single. Men are afraid to women like me. They think that no one can satisfy my needs. No one can reach my standards. I will always be too much of something to them. I won’t lower my standards just to invite men who can’t handle me in the end. I won’t change my perspectives in order for them to like me. This is me. All I want is just to be me. I want someone who can accept my flaws. Who will see me as God’s masterpiece in progress. Lastly, who will love me perfectly even if I am in perfect.

Durog na pangarap.

Gusto kong makita ang sarili ko sa mga mata mo.

Gusto kong marinig ang tinig ko mula sa bibig mo.

Ibig kong maglakad sa tabing dagat hawak ang mga kamay mo.

Simulang buuin ang pang habang buhay na pangarap sa piling mo.


Gusto kong tumawa ng malakas sa mga kalokohan mo.

Gusto kong bilangin ang mga bituin sa gabi ng ikaw ang katabi ko.

Ibig kong puntahan ang bawat sulok ng mundo bitbit ka sa puso ko.

Masayang mabubuhay dahil ikaw ang kapiling ko.


Gusto kita pero ayaw mong tignan ang mga mata ko.

Gusto kita pero umalis ka ng hindi ako ang kasama mo.

Ibig mong maging masaya pero hindi sa piling ko.

Parte ka ng pangarap ko pero hindi ako ang pinili mo.

Tula para kay Pag-ibig

Sa bawat araw na dumaan na wala ka

Ako’y nangungulila sa’yong pagsinta

Hinihintay ang araw na magbabalik ka

Makakasama kang muli o aking sinta

 

Sa bawat minutong hindi ka kasama

Ang iyong ngiti ay aking naaalala

Ang pagmamahal mong tunay at dakila

Sa puso ko’y kailanman hindi mawawala

 

O pag-ibig kong ibinigay ni bathala

Ako’y nananabik na muli kang makasama

Sa iyong pagbabalik sa aking piling

Buhay kong inalay, sa’yo lang ibabaling

 

Sa muli nating pagkikita aking mahal

Maiibsan ang paghihintay kong kay tagal

Mga sandaling wala ka, oras ay kay bagal

Masaya ‘kong dininig n’ya ang aking dasal

 

Ang pagmamahalan nating parang tubig

Walang hangganang pag agos ng pag-ibig

Ang puso kong sa’yo lamang pumipintig

Mananatili ito sa iyong bisig

 

Hindi na ako makapag hintay, irog ko

Sabik na sabik na ang puso kong ito

Makasama ka hanggang magunaw ang mundo

Ikaw lamang hanggang matapos ang buhay ko.

Confession of a loving heart.

There is always something in your words and action that tickles the confusion in me.

You don’t know how hard i try to shrugged it off because I’m afraid I’d fall.

I’m afraid one day you will no longer be a question in my head but an answer to every questions that pops in my crazy head.

I know what i feel And i stand firm with it.

No one knows about it because no one’s brave enough to ask me, or maybe no one really mind.

So, when you accidentally drop in this page let me tell you this, i like you, i do.

Matalas.

Ang salitang binitiwan mo na kailan ma’y di mo na mababawi pa.

 

Ilang beses na ba kitang pinatay sa talim ng dila ko?

Ilang marka na ba ng mga salitang binitiwan ko ang tumatak sa puso mo?

Mga biro ko na unti-unti pa lang nagtataboy palayo sa’yo.

 

Nasasaktan na pala kita sa paraang hindi ko alam

Nadudurog ko na pala ang puso mong nagmamahal

Kung alam mo lang ang tunay kong nadarama…

 

Minamahal kita, hindi ko lang maipakita.

Takot ang puso mo.

Tumatakbo ka na naman sa isip ko.

Hindi pa ba napapagod ang puso mo?

Saan nga ba patungo ang pagmamahal na ito?

Aandar ba ito kung hindi naman nagsasalita and bibig mo.

 

Mahal kita, yan ang sabi ng mga mata mo.

Mahal kita, yan ang sigaw ng puso mo.

Nabasa ko na lahat ng kilos mo.

Salita mo na lang ang hinihintay ko.

 

Mahal kita, yan ang gusto kong marinig mula sa’yo.

Mahal kita, yan ang totoo.

Marupok na puso.

Marupok na puso.

Gusto ko ng tumakbo palayo sayo.

Unti-unti nangingibabaw na ang takot sa puso ko.

Nahuhulog na ko at hindi ko na alam kung paano ppigilan.

Nung una sinubukan ko na iwasan. Wag pansinin.

Umaasa na isang umaga pag gising ko wala na.

Balik na sa normal ang mundo ko.

Pero mali.

Lalo lang siyang tumindi.

Hindi pag-ibig na nakuha ng biglaan.

Pag-ibig na pinagtibay ng mga araw na kasama ka.

Hindi ako mahirap basahin.

Kung titignan mo lang ang mga mata ko makikita mo ang sarili mo.

Ikaw ang hinahanap ko sa umaga pag dating ko.

Hinahanap ko ang boses mo sa tuwing may mga naguusap.

Ikaw ang nasa isip ko kahit masaya ang mga tao sa paligid ko.

Ikaw.

Bakit laging ikaw?

Dinaya mo ang puso ko.

Sinabi mo noon na hindi ka hadlang.

Umasa ko na hindi ako mahuhulog.

Pero mali.

Pinaramdam mo sakin na wala mang kabuluhan ang kabaliwan ko, kaya mo pa din sakyan.

Nabahag ang buntot ko noong araw na nagsalubong ang kilay mo at umalingawngaw ang katahimikan.

Naramdaman ko noong oras na iyon kung gaano ka kahalaga.

Na hindi kita kayang tiisin dahil ayokong lumipas ang mga araw na wala ka.

Tinuruan mo ‘kong mahalin ka.

Hindi ko sinasadya.

Marupok ako tulad ng kahoy na laging nababasa ng ulan.

Inalis mo ang maskara na nagtatago sa tunay na ako.

Mahal ko ang sarili ko pero mas nagawa kong mahalin ito dahil sayo.

Pero mali.

Ipinaramdam mo lang sa akin ang lahat ng ito.

Hindi mo sinabi.

Hindi galing sa bibig mo.

Ngayon, naghihinagpis ang puso ko dahil sa unti-unting paglayo mo.

Sana ituro mo din sakin kung paano ka maalis sa sistema ko.